عشق اول...عشق آخر

من هیچ بار با بازدید کننده های این وبلاگ که قدم بر دیده ی من می گذاشتن و سری به سرسرای دل ما میزدن، صحبت نکردم.

فقط می نوشتم.

فقط عکس می ذاشتم.

اما از درد دلم باهاتون صحبت نمی کردم.

اینبار هم که اومدم و دارم حرفی میزنم، نمی خوام درد و دلم را واضح بگم.

در قالب یه متنی ادبی بیان می کنم و برای همیشه این وبلاگ را می بندم.

می دونید چرا؟؟

چون می خوام دریچه ی قلبم را روی همه ی عشق های زمینی ببندم.

اشتباه نکنید. نمی خوام عارف بشم. نه. نه.

من نمی خوام دیگه عاشق باشم.

می خوام فراموش کنم.

می خوام دریچه ی قلبم را به روی عشق های قبل از ازدواج ببندم.

می خوام عاشق کسی بشم که در آینده همسرم میشه.

نه اینکه عاشق کسی باشم که اصلا نمی دونم که دوستم داره یا نه.

شاید هم دوستم داره ولی من دوست داشتنش را باور ندارم.

بسه دیگه. خیلی حرف زدم.

برای همیشه خدانگهدارتون.

 

اي كه مي پرسي نشان عشق چيست 

عشق چيزي جز ظهور مهر نيست

عشق يعني مهر بي چون و چرا

عشق يعني كوشش بي ادعا 

عشق يعني مهر بي اما اگر

عشق يعني رفتن با پاي سر

عشق يععنی دل تپیدن بهر دوست 

عشق يعني جان من قربان اوست

عشق يعني خواندن از چشمان او

حرفهاي دل ولی بی گفتگو

عشق يعني عاشق بي زحمتي

عشق يعني بوسه بي شهوتي

عشق ، يار مهربان زندگي 

بادبان و نردبان زندگي 

عشق يعني دشت گلكاري شده 

در كويري چشمه اي جاري شده

يك شقايق در ميان دشت خار

باور امكان با يك گل بهار 

در خزاني برگريز و زرد و سخت

عشق تاب آخرين برگ درخت 

عشق يعني روح را آراستن

بي شمار افتادن و برخاستن

عشق يعني زشتي زيبا شده

عشق يعني گنگي گويا شده

عشق يعني مهرباني در عمل

خلق كيفيت به زنبور عسل

عشق يعني گل به جاي خار باش

پل به جاي اينهمه ديوار باش

عشق يعني يك نگاه آشنا 

ديدن افتادگان زير پا 

عشق يعني تنگ بي ماهي شده

عشق يعني ماهي راهي شده

عشق يعني آهويي آرام و رام

عشق صيادي بدون تير و دام 

عشق يعني برگ روي ساقه ها

عشق يعني گل به روي شاخه ها 

عشق يعني از بديها اجتناب 

بردن پروانه از لاي كتاب

آی سهراب  کجایی که ببینی حالا
      
      دل خوش مثقالی است
      
      دل خوش نایاب است
      
      توسوالت این بود
      
      دل خوش سیری چند
      
      من سوالم این است
      
      معدن این دل خوش
      
      تو بگو ای سهراب

       در کدامین کوه است
       
      در کدامین صحرا
      
      در کدامین جنگل
      
      راستی این دل خوش میوه ی زیباییست؟
      
      من شنیدم این دل
      
      بوی خوبی دارد
      
      مثل خون دل آن آهوها
      
      راستی ای سهراب
      
      نکند این دل خوش
      
      مثل آن مشک ختن
      
      نافه ی آهوییست
      
      شاید اصلادل خوش
      
      بوده یک افسانه
      
      چون در این عهد ندیدم دل خوش
      
      دم هر عطاری عده ای منتظرند
      
      مرد عطار به ایشان گفتست
      
      دل خوش می آید
      
      قیمت مثقالش
      
      جانتان میطلبد
      
      مردهامیگویند
      
      جان ما را تو بگیر
      
      دل خوش را به عزیزانمان ده
       
      مرد عطار فرورفته به فکر
      
      او چنین قیمت گفت

ای ماه قشنگ

 

 

آن چه در ما جاری است،این همه فاصله نیست!

 

چشمه گرم وصال است و عبور . . .

 

زندگی . . . می گذرد،تند و آسان و سبک . . .!

 

عاشق هم باشیم،عاشق بودن هم،

 

عاشق ماندن هم،عاشق شادی و هر غصه هم . .. .

 

روز نو،هر روز است،

 

فکر را، نو بکنیم . . .!

 

 . . . عشق را، سر بکشیم . . .!

 

زندگی

 

برای دل کوچکم گریه کن
به دریا قسم
که من بی قرارم بیا یار خوبم
کنارم بیا
برایم حکایت کن ازعشق
از زندگی از شکفتن
تو خوبی
تو خوبی ومن عاشق خوب بودن
کنارم بمان و با چشمهای
که زیباترین رنگ دنیا ست
نگاهم کن هر روز
که من با نگاهت
به قلبت سفر می کنم
برای دل کوچکم گریه کن
که من سخت بی تابم امشب
کنارم بیا
مرا هم صدا کن
بیا آسمان را بجویم
و بیداری لحظه ها را
کنارم بیا
بیا تا که باران ببارد
و دنیای ما را طراوت بگیرد
بیا سبز باشیم
و سبزینه ها را بکاریم
برای دل کوچکی گریه کن
که خواهان دریاست
که پرواز را دوست دارد
که آ بی ترین شعر خود را
فقط با امید تو ای عشق زیبا
برا ی دلت می سراید
برای دل کوچکی گریه کن
که دلتنگ آری دلتنگ و تنهاست
برای دل مهربانی
که با هرچه خوبیست
تو را دوست دارد
تورا تا ابد دوست دارد

کدام واژه مرا تا عروج "ما"می برد؟

اگر تو نبودی سلام را که به لبخند پاسخش می داد ؟

نگاه منتظرم راه بر نگاه که می بست؟

ز پشت پنجره چشمان من که را می جست؟

اگر"تو"نبودی کدام واژه به لبهای من گره می خورد؟

سرای خاطره ام راز دار که می بود؟

اگر تو نبودی دلم هوای که می کرد؟

سفر به یاد که آغاز می توانستم؟

اگر تو نبودی فضای خاطره ام عطر یاد که را داشت؟

کدام واژه به جای "تو"ورد لب می شد؟

اگر تو نبودی دل غمدیده را چه کس می برد؟

کدام خنده مرا جان تازه ای می داد؟

کدام شرم نجیبانه آتشم می زد؟

کدام بغض غریبانه گریه سر می داد؟

اگر تو نبودی به شوق که آغاز می توانستم؟

به کوی که پرواز می توانستم؟

تو را به جان سپیده تو را به سوسن و شبنم

تو را به ساقه گندم تو را به سوره مریم

تو را به نازکی خواب یک بنفشه زیبا

تو را به بارش باران تو را به آبی دریا

تو را به پاکی کوثر تو را به عمر شبنم بی تاب

تو را به رویش نیلوفرانه در مهتاب

تو را به جان شقایق تو را به لاله تب دار

تو را به گرمی آتش تو را به لحظه دیدار

تو را به هق هق آرام و بی صدا سوگند

بمان

بمان که گر تو بمانی بهار خواهد ماند

بمان که گر تو بمانی هزار خواهد خواند

بمان بهانه بودن بمان دلیل سرودن

بمان امید شکفتن

که گر "تو"بمانی

دوباره خواهم ماند دوباره خواهم خواند

برای باور فردا شبانه خواهم راند

بمان که من به شوق بودن با تو

به آفتاب روشن فردا سلام خواهم داد

بمان که گر تو بمانی

امید خواهد ماند

آسمانی باز می خواهد دلم

لحظه ای پرواز می خواهد دلم

بغض باران در نگاه برکه هاست

ابر چشم انداز می خواهد دلم

در ميان کوچه باغ لاله ها

يک دهن آواز می خواهد دلم

ای نگاه معبد اسرار شرق

باز تاب راز می خواهد دلم

غنچه های بوسه لب وا کرده اند

گل بهار ناز می خواهد دلم

چنگ مفکن در جگر گاهم که باز

سوزشی از ساز می خواهد دلم

از غزل های مهدی خسته ام

حافظ شيراز می خواهد دلم

برای آخرین بار خدا کنه بباره
تو این شب کویری
یه قطره از ستاره

همیشه بودی و من تو رو ندیدم انگار
بگو ، بگو که هستی ، برای آخرین بار

وقتی دوری ، تنهاییم نزدیکه
قلبم بی تو می ترسه تاریکه



چه لحظه ها که بی تو
یکی یکی گذشتن
عمرمو بردن امّا یه لحظه بر نگشتن

تو چشم من نگاه کن
منو به گریه نسپار
حالا که با تو هستم
برای اوّلین بار

برای آخرین بار


وقتی دوری ، تنهاییم نزدیکه
قلبم بی تو می ترسه تاریکه

حالم بد است مثل زمانی که نیستی!
دردا که تو همیشه همانی که نیستی!

وقتی که مانده‌ای نگرانی که مانده‌ای
وقتی که نیستی نگرانی که نیستی!

عاشق که می‌شوی نگران خودت نباش
عشق آنچه هستی است نه آنی که نیستی!

با عشق هر کجا بروی حی و حاضری
دربند این خیال نمانی که نیستی!

تا چند من غزل بنویسم که هستی و
تو با دلی گرفته بخوانی که نیستی؟

من بی‌تو در غریب‌ترین شهر عالمم
بی من تو در کجای جهانی که نیستی؟

دوری را دوست دارم هر چند که دلتنگ و غریب می‌شوم

 اما وقتی دوباره با یک بغل مهربانی در می‌گشایی و صدایم می‌کنی،

 دلم مثل یک کهکشان وسیع می‌شود.

شب را بخاطر تو دوست دارم که تا تولد سپیده صبح، دلواپس نیامدنت باشم. 

 کسی که عاشق باشد می‌داند که تمام طعم عشق به دلشوره‌های شبانه است. 

 دوست دارم همیشه شبها تو را کم داشته باشم،

 تا وقتی چشم بر روی هم می‌گذارم خوابت را ببینم

 و چشم که باز می‌کنم در صبحی دوباره تو را به نظاره بنشینم.

سفر را بخاطر حس قشنگ خاطره دوست دارم.

 وقتی نیستی و لحظه‌هایم از وجود مهربان تو خالیست کنار قاب عکست،

 با خاطراتت زندگی می‌کنم. این انتظار بازگشت، تمام لذت زندگی من است.

سفر را بخاطر بازگشت دوباره تو دوست دارم.

 شب را بخاطر صبح با تو بودن و دوری را بخاطر آغاز دوباره مهربانی.

اینطور است که همه چیز  حتی تلخیها  هم بخاطر تو قشنگ و دوست داشتنی اند.

من از عهد آدم تورا دوست دارم

ازآغاز عالم تورا دوست دارم

نه خطی نه خالی نه خواب وخیالی

من ای حس مبهم تورا دوست دارم

سلامی صمیمی تر از غم ندیدم

به اندازه غم تورادوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد بگوییم

با هم تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هم آواز با ما

تورادوست دارم

تورا دوست دارم

میدونی وقتی خدا داشت بدرقه ام می کرد بهم چی گفت ؟

جایی که میری مردمی داره که می شکننت نکنه غصه بخوری من همه جا باهاتم . تو تنها نیستی..... تو کوله بارت عشق میزارم که بگذری

قلب میزارم که جا بدی

اشک میدم که همراهیت کنه

و مرگ که بدونی برمیگردی پیشم

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو مطالب
عناوین مطالب وبلاگ

مهر 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1387
مهر 1386
آرشيو

سایت رسمی طرفداران معین
 انجمن شاعران مرده
 حیات خلوت 7 تایی
 وبلاگ تخصصی موبایل،ماهواره و کامپیوتر
 پرسپولیس
 

********** **********

عضويتلغو عضويت

Powered by WebGozar